آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 4923

نَ/ظَ/را/ ور/دَ/مُ/ بر/دم/ کِ/ وُ/جو/دی/ بِ/ تُ/ ما/ند/هَ/مِ/ اس/من/دُ/ تُ/ جس/می/هَ/مِ/ جس/من/دُ/ تُ/ رو/حی

نَ/ظَر/ آ/ور/دَ/مُ/بر/دم/ کِ/ وُ/جو/دی/ بِ/ تُ/ ما/ند/هَ/مِ/ اس/من/دُ/ تُ/ جس/می/هَ/مِ/ جس/من/دُ/ تُ/ رو/حی

نَ/ظَ/را/ ور/دَ/مُ/ بر/دم/ کِ/ وُ/جو/دی/ بِ/ تو/ ما/ند/هَ/مِ/ اس/من/دُ/ تو/ جس/می/هَ/مِ/ جس/من/دُ/ تو/ رو/حی

نَ/ظَ/را/ ور/دَمُ/ بر/دم/ کِ/ وُ/جو/دی/ بِ/ تُ/ ما/ند/هَ/مِ/ اس/من/دُ/ تُ/ جس/می/هـَ/مه/ جس/من/دُ/ تُ/ رو/حی

الف-ب

الف-هـ

ب-هـ

ب-ج

هر کو نصیحت می‌‌کند در روزگار حسن او/ دیوانگان عشق را دیگر به سودا می‌‌برد

یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا/ یار تویی غار تویی خواجه نگه دار مرا

من خمشم خسته گلو عارف گوینده بگو/ زآنکه تو داوود دمی من چو کهم رفته ز جا

دیده‌ی سیر است مرا جان دلیر است مرا/ زهره‌ی شیر است مرا زُهره‌ی تابنده شدم

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

منم چون شاخ تشنه در بهاران

شبی چون چاه بیژن تنگ و تاریک

نَه این ریسمان می برد با منش

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل/ هر کو شنید گفتا لله درُّ قایل 

ای صبح شب‌نشینان جانم به طاقت آمد/ از بس که دیر کردی چون شام روزه‌داران

هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی/ کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را 

شاه عالم را بقا و عز و ناز/ باد و هر چیزی که باشد زین قبیل