آزمون آنلاین فارسی 2 - درس هفدهم : خاموشی دریا | آزمون شماره 2275

قطره‌‌ی دانش که بخشیدی ز پیش / متصل گردان به دریاهای خویش

بسوز ای دل که تا خامی نیاید بوی دل از تو / کجا دیدی که بی‌آتش کسی را بوی عود آید

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند/آنچه گردون می‌کند با ما نهانی میکند

دیده‌ی آتشین من برکش / و آتشم را بکش به آبی خوش

پرير گفتمت امروز را غنيمت دار  /  و گرنه در پي دي کي توان چو فردا رفت

دی رفت و حديث دي چو دي هم بگذشت   /  امروز حديث تازه بايد کردن

دی رفت و روزي آمد و امروز هم گذشت  /  فردا چو شد هم آيد روزيش بر اثر

چو دی رفت و فردا نیامد به دست  /   حساب از همین یک نفس کن که هست

ابر و باد و مه و خورشید و فلک درکارند / تا تو نانی به کف آوری و به غفلت نخوری
 

تا زمین و آسمان خندان شود / عقل و روح و دیده صدچندان شود
 

تو شمع انجمنی یک زبان و یک دل شو / خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش
 

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز/ وگرنه عاشق و معشوق رازدارانند
 

از آسمان تاج بارد اما بر سر آن کس که سر فرود آرد. (متواضع بودن)
 

شوق همیشه کور است مگر آن که دانشی باشد. (ناتوان بودن)
 

کار همیشه تهی است مگر آن که مهری باشد. (سود نداشتن)
 

شما را اگر توان نباشد که کار خود به عشق درآمیزید و پیوسته بار وظیفه‌ای را بی‌رغبت بر دوش کشید ، زنهار دست از کار بشویید. (ترک کردن) 

دو

یک

چهار

سه