علم تقلیدی وبال جان ماست / عاریه‌ست و ما نشسته کان ماست

خلق را تقلیدشان بر باد داد / که دوصد لعنت بر آن تقلید باد

گر راز مرا ندانی انکار مکن / تقلید کن آن قدر که تحقیق شود

زانک تقلید آفت هر نیکُویست / که بود تقلید اگر کوه قویست

گهی در شعله می‏‌‏غلتم گهی با آب می‏‌‏جوشم / وطن‌آواره شوقم نگاه خانه‌بر‌دوشم

در این محفل امید و یأس هر یک نشئه‏‌‏ای دارد / خوشم کز درد بی‌کیفیتی کردند مدهوشم

به رنگی ناتوانم در خیال سرمه‏‌‏گون چشمی / که چون تار نظر آواز نتوان بست بر دوشم

به ‏‌‏کنج عالم نسیان دل‏ گمگشته‏‌‏ام بیدل / ز یادم نیست غافل هر که می‏‌‏سازد فراموشم

ناصبوری گر کند عرفی دلم عیبش مکن                                                                                         ناصبوری شرط اصلاح است ایوب مرا

در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسار                                                                                               تا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا

می‌رود اندیشه‌ام در کعبه از دیر مغان                                                                                             می‌برد باری نمی‌دانم که چون آرد مرا

گفت‌وگوهای دل شوریده‌ام باطل مدان                                                                                       بهره‌ای از هوشمندی هست مجذوب مرا