توضیح فارسی باستان

راهنمایی کوتاه: فارسی باستان زبان رسمی امپراتوری هخامنشی بود که روی سنگ‌نوشته‌ها به خط میخی نوشته می‌شد.

گام‌به‌گام:

1. فارسی باستان یکی از قدیمی‌ترین زبان‌های ایرانی است که حدود ۲۵۰۰ سال پیش در زمان هخامنشیان (۵۵۰ تا ۳۳۰ پیش از میلاد) استفاده می‌شد.
2. این زبان عمدتاً در کتیبه‌های سلطنتی مانند کتیبه بیستون داریوش بزرگ دیده می‌شود که به خط میخی نوشته شده‌اند.
3. خط میخی فارسی باستان از چپ به راست نوشته می‌شد و حدود ۳۶ نشانه داشت که برخی برای هجاها و برخی برای آواها بودند.
4. این زبان نیای زبان فارسی امروزی است، اما تفاوت‌های زیادی در دستور زبان و واژگان دارد. برای مثال، در فارسی باستان حالت‌های دستوری (مانند فاعلی، مفعولی) مشخص بود.
5. کتیبه‌ها معمولاً سه‌زبانه بودند: فارسی باستان، ایلامی و بابلی، که این موضوع به باستان‌شناسان کمک کرد تا خط میخی را رمزگشایی کنند.
6. فارسی باستان با گسترش امپراتوری هخامنشی، زبان اداری و ارتباطی بخش بزرگی از خاورمیانه شد، اما پس از حمله اسکندر مقدونی، به تدریج از رواج افتاد.

پاسخ نهایی: فارسی باستان زبان رسمی دوره هخامنشی بود که با خط میخی روی سنگ‌نوشته‌ها ثبت شده و نیای زبان فارسی امروزی محسوب می‌شود.

مثال مشابه: کتیبه بیستون در کرمانشاه نمونه معروفی از فارسی باستان است که داریوش بزرگ پیروزی‌های خود را بر شورشیان شرح داده است.

اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: می‌توانی درباره تفاوت‌های دستوری فارسی باستان و فارسی امروز تحقیق کنی، مثلاً در فارسی باستان فعل در پایان جمله می‌آمد، یا درباره کشف و رمزگشایی خط میخی توسط هنری راولینسون مطالعه کنی.