برای پاسخ به این سوال، باید مفهوم خودستایی و اشعار حافظ را بررسی کنیم.
خودستایی به معنای ستایش خود و تواناییهای خود است.
- شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است/آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش: در این بیت، حافظ از شعر خود تعریف میکند و این خودستایی محسوب میشود.
- اگرچه عرض هنر پیش یار بی ادبیست/زبان خموش ولیکن دهان پر از عربی ست: در این بیت، حافظ به توانایی خود در سخنوری اشاره میکند که نوعی خودستایی است.
- حافظ چو آب لطف ز نظم تو می چکد/حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت: در این بیت، حافظ از لطف و خوبی شعر خود سخن میگوید که میتوان آن را خودستایی دانست.
- از آن به دیر مغانم عزیز می دارند/که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست: در این بیت، حافظ به جایگاه خود نزد دیگران اشاره میکند و نه مستقیما به تواناییهای خود، پس خودستایی صریحی دیده نمیشود.
با بررسی این ابیات، مشخص میشود که بیت چهارم کمتر حاوی خودستایی صریح است.
