راهنمایی کوتاه: ترکیب وصفی از یک اسم (موصوف) و یک صفت ساخته می‌شود و صفت ویژگی اسم را می‌گوید.
گام‌به‌گام:
- ۱) اول یک اسم پیدا کن؛ به آن «موصوف» می‌گوییم.
- ۲) فکر کن این اسم چه ویژگی‌ای دارد: رنگ، اندازه، حال، جنس یا شکل.
- ۳) آن ویژگی را به‌شکل «صفت» بعد از اسم بنویس.
- ۴) بین اسم و صفت معمولاً کسره (ـِ) می‌گذاریم: گلِ زیبا.
- ۵) اگر جای اسم و صفت را عوض کنی، ترکیب معنای درستش را از دست می‌دهد.
پاسخ نهایی: ده ترکیب وصفی نمونه:
- گلِ زیبا (موصوف: گل، صفت: زیبا)
- کتابِ مفید (موصوف: کتاب، صفت: مفید)
- هوای سرد (موصوف: هوا، صفت: سرد)
- مردِ دانا (موصوف: مرد، صفت: دانا)
- درختِ بلند (موصوف: درخت، صفت: بلند)
- لباسِ نو (موصوف: لباس، صفت: نو)
- دوستِ مهربان (موصوف: دوست، صفت: مهربان)
- بارانِ تند (موصوف: باران، صفت: تند)
- صدای بلند (موصوف: صدا، صفت: بلند)
- چشم‌های روشن (موصوف: چشم‌ها، صفت: روشن)
مثال مشابه: اگر بخواهی همین ترکیب‌ها را در جمله بیاوری، می‌توانی بنویسی: «در باغ، گلِ زیبایی دیدم» یا «هوای سرد امروز مرا به یاد زمستان انداخت». می‌بینی که صفت همیشه بعد از اسم می‌آید و آن را توصیف می‌کند.
اگر می‌خواهی بیشتر یاد بگیری: تفاوت ترکیب وصفی با ترکیب اضافی را پیدا کن. در ترکیب اضافی، کلمهٔ دوم مالک یا وابستهٔ کلمهٔ اول است، مثل «کتابِ دوست» یا «دستِ مریم»؛ ولی در ترکیب وصفی، کلمهٔ دوم فقط ویژگی کلمهٔ اول را می‌گوید، مثل «کتابِ نو». حالا خودت سه ترکیب وصفی از اطرافت پیدا کن و آن‌ها را در دفترت بنویس.
