راهنمایی کوتاه: خیر، جملهٔ «هرچه یک فلز واکنشپذیرتر باشد، استخراج آن راحتتر است» درست نیست. هرچه فلز واکنشپذیرتر باشد، استخراج آن دشوارتر است.
گامبهگام:
۱) فلزهای واکنشپذیر مثل سدیم و پتاسیم به راحتی با اکسیژن و آب ترکیب میشوند و در طبیعت به صورت ترکیبات (مثل اکسیدها) یافت میشوند.
۲) برای جدا کردن فلز از ترکیبش باید به آن انرژی بدهیم. هرچه فلز واکنشپذیرتر باشد، پیوندهای شیمیایی قویتری دارد و به انرژی بیشتری نیاز دارد.
۳) فلزهای کمواکنش مثل طلا و نقره به صورت خالص در طبیعت یافت میشوند و نیازی به استخراج پیچیده ندارند.
۴) فلزهای با واکنش متوسط مثل آهن را میتوان با حرارت دادن با کربن استخراج کرد (کاهش توسط کربن).
۵) فلزهای بسیار واکنشپذیر مثل آلومینیم و منیزیم نیاز به الکترولیز (استفاده از جریان برق) دارند که پرهزینه و پیچیده است.
پاسخ نهایی: بنابراین، برعکس جملهی شما، هرچه فلز واکنشپذیرتر باشد، استخراج آن دشوارتر و هزینهبرتر است.
مثال مشابه: طلا فلزی کمواکنش است و به صورت تکههای طلا در طبیعت یافت میشود، ولی سدیم بسیار واکنشپذیر است و برای استخراج آن از الکترولیز نمک مذاب استفاده میکنند.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: دربارهٔ سری واکنشپذیری فلزها و روشهای مختلف استخراج در کتاب علوم هفتم و هشتم بیشتر بخوان.
