راهنمایی کوتاه: فعل در عربی با فاعل خود از نظر تذکیر و تأنیث و تعداد مطابقت میکند.
گامبهگام:
- ۱) ابتدا بدانیم که فعل در عربی به سه حالت میآید: ماضی (گذشته)، مضارع (حال/آینده) و امر (دستوری).
- ۲) فعل در عربی میتواند مفرد (برای یک نفر)، مثنی (برای دو نفر) یا جمع (برای سه نفر یا بیشتر) باشد.
- ۳) اگر فاعل مؤنث باشد، فعل نیز باید مؤنث شود. برای مؤنث کردن فعل ماضی، معمولاً «تاء تأنیث ساکنه» (ـتْ) به آخر فعل اضافه میشود.
- ۴) در ابتدای جمله، فعل معمولاً مرفوع است (علامت رفع دارد). برای فعل ماضی، رفع با ضمه ظاهری یا تقدیری است.
- ۵) مثال: فاعل مؤنث مفرد «فاطمةُ» را در نظر بگیرید. فعل ماضی مفرد مونث میشود: «ذَهَبَتْ» (او رفت). این فعل در ابتدای جمله مرفوع است.
- ۶) جمله مثال: «ذَهَبَتْ فاطمةُ إِلَى الْمَدْرَسَةِ» (فاطمه به مدرسه رفت). در اینجا «ذَهَبَتْ» فعل ماضی مفرد مؤنث و مرفوع است.
پاسخ نهایی: بله، فعل در عربی میتواند مفرد باشد. برای مؤنث، معمولاً تاء تأنیث به آخر فعل ماضی اضافه میشود (مثل ذَهَبَتْ). در ابتدای جمله، این فعل مرفوع است (با ضمه ظاهری یا تقدیری).
مثال مشابه: اگر فاعل «الطالبةُ» (دانشآموز دختر) باشد: «دَرَسَتْ الطالبةُ» (دانشآموز درس خواند). «دَرَسَتْ» فعل مفرد مؤنث و مرفوع است.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری: سعی کن جملات بیشتری با فاعلهای مؤنث و مذکر بسازی و فعلها را مطابق با آنها صرف کنی. از کتاب درسیات مثالهای بیشتری را تمرین کن.
