اتومبیلی در مسیر مستقیمی حرکت یکنواخت دارد  اگر ۸۰ متر را در مدت زمان ۵ ثانیه طی کند 

الف ) تندی ثابت آن چقدر  است ؟ 

ب) ۱۶۰ متر بعدی را در چه مدت زمانی طی می‌کند؟

چالش های این داستان را با استفاده از آیات و روایات توضیح دهید و ربط ان با آیه ۵۳ سوره زمر و ۱۲۶ بقره را توضیح دهید

در جستجوی شادی

امروز هم مثل خیلی از روزهای دیگه با یه جور حس «نقص» یا «کمبود» شروع شد. [مشاهده یک موقعیت مادی بهتر از سوی دیگری]. بلافاصله [وضعیت مالی محدودتر خانواده خودم] جلو چشمم اومد. قلبم سنگینی کرد. توی کلاس وقتی معلم داشت در مورد برنامه ریزی برای آینده و انتخاب رشته و شغل مناسب و ... صحبت میکرد من داشتم با خودم فکر میکردم که اگه [امکانات مالی بیشتری] داشته باشی به هر جا بخوای میرسی اما اگه [امکانات محدود باشد] برنامه ریزی به چه کاری میاد؟ [مشاهده افرادی با امکانات آموزشی بیشتر]. نه تنها در درس خوندن بلکه در مسابقات ورزشی هم حس خوبی نسبت به خودم نداشتم وقتی [مشاهده افرادی با وسایل بهتر]. بلافاصله حس کمتر بودن به سراغم میومد و نمیذاشت از موفقیتهایی که به دست میاوردم لذت ببرم. حتی زمانهایی که همه شاد بودند همیشه یک چیزی بود که نمیذاشت من شاد باشم. [شرح یک مهمانی و مشاهده هدایا و امکانات دیگران که باعث مقایسه و ناراحتی شد].

بعد از تعطیل شدن مدرسه حوصله ی رفتن به خونه رو نداشتم. بی هدف شروع کردم به قدم زدن توی خیابون. ناگهان صحنه ای توجهم رو جلب کرد. شخصی رو دیدم همسن و سال خودم با چهره ای آفتاب سوخته و لباسهایی کهنه که خواهر کوچیک معلولش رو روی دوشش حمل میکرد. خواهر کوچولو با یک دست اون رو محکم گرفته بود و با دست دیگش بستنی قیفی لیس میزد و گاهی هم جلو دهان اون میگرفت. دو نفرشون از خوردن بستنی لذت میبردند و با بالا و پایین کردن خواهر کوچولو روی دوشش با صدای بلند میخندیدند. صدای خنده ی اونها برام عجیب بود.

بعد از اینکه خواهرش رو به خونه برد، به کارگاه خیاطی کوچیکی رفت و مشغول کار شد. با خودم فکر کردم چطوره که اینها با این همه سختی این قدر شاد هستند؟ جلو رفتم تا باهاش آشنا بشم. خیلی مهربان و خوش رو بود. وقتی شروع کرد به صحبت کردن متوجه شدم خانواده [کم بضاعتی] داره. صبحا خواهرش رو روی دوش میذاره و دو تایی به مدرسه هاشون میرن و ظهرا بعد از اینکه خواهرش رو به خونه برمیگردونه برای کمک به مخارج خانواده کار میکنه. از اینکه چطور میتونستن این قدر شاد و راضی باشند متعجب بودم. عجیب تر اینکه هر دو تاشون توی درسهاشون موفق بودند و اهداف بزرگی برای آینده شون داشتند. طاقت نیاوردم و پرسیدم.

اون گفت: راز شاد بودن و موفقیت رو از مادرم یاد گرفتم خیلی ساده است: شکرگزاری.» تعجبم بیشتر شد. اونها با این وضعیت چرا باید شکرگزار باشند؟ با این همه مشکلات شکرگزار چه چیزی باید باشند؟ اصلاً شکرگزاری چطور باعث شادیشون میشه؟