آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 16397

بلای عشق خدایا ز جان ما برگیر/ که جان من دل از این کار برنمی‌گیرد

مرا بی عشق مهرویان بقای سر نمی‌باید/ که سر بی‌عشق در گردن کشیدن بار دوش آمد

عشق را پیشانی‌ای باید چو میخ/ تا حبیبش سنگ بر سر می‌زند

صفت عاشق صادق به درستی آن است/ که گرش سر برود، از سر پیمان نرود

ای صبحدم ببین که کجا می‌فرستمت / نزدیک آفتاب وفا می‌فرستمت

تخم وفاست دانه دل چون به دست توست / خواهی به زیر خاک کن و خواه زیر آب

ز میان برآر دستی مگر از میانجی تو / به کران برد زمانه غم بیکران ما را

بهار تازه بر او فر خجسته باد و بی او / زمانه را و جهان را بهار تازه مباد

صبر ایوب بباید که شبی دست دهد / که رود چشمم از اندیشه کرمان در خواب

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است؟ / ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است

گر دگری را شکیب هست ز دیدار دوست / من نتوانم گرفت بر سر آتش قرار

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت / چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

گر پند می‌دهندم و گر بند می‌نهند/ ما دست داده‌ایم به هر حال بند را (نصیحت‌پذیری عاشق)

هر که او را ذره‌ای با ماهرویان مهر نیست/ بر چنین عامی فضیلت می‌نهند انعام را (فضیلت عاشقان بر سایر افراد)

اگر ز مهر تو یک ذره بر سپهر افتد/ عروس قصر فلک ستر خویشتن بدرد (توصیف زیبایی بی‌نظیر معشوق)

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند/ زان پیش که سبزه بردمد از خاکت (غنیمت شمردن لحظات عمر)

آن‌چه دیدی بر قرار خود نماند / و این چه بینی هم نماند برقرار

منجنیق آه مظلومان به صبح / سخت گیرد ظالمان را در حصار

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد / سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

چو شد نیزه‌ها بر زمین سایه‌دار / شکست اندر آمد سوی مایه‌دار