راهنمایی کوتاه:
کنایه در شعر یعنی واژهای به کار رود که معنای ظاهری با معنای واقعی متفاوت باشد و شاعر با ظرافت به موضوعی اشاره کند.
گامبهگام:
- ۱) ابتدا بیت را کامل بخوان و سعی کن معنای ظاهری هر واژه را بفهمی.
- ۲) اگر متوجه شدی که واژهای معنای مستقیم ندارد و چیز دیگری را میرساند، احتمال کنایه هست.
- ۳) به بافت شعر دقت کن. کنایه اغلب در توصیفها و تشبیهات پنهان است.
- ۴) سعی کن منظور شاعر را از پشت واژهها حدس بزنی. مثلاً «دست مرا بوسید» یعنی احترام گذاشت.
- ۵) مثالهای بیشتر بخوان تا با انواع کنایه آشنا شوی.
پاسخ نهایی:
برای تشخیص کنایه، به دنبال واژهها و عباراتی باش که معنای حقیقی ندارند و نشانهای از چیزی دیگر هستند. مثلاً «از این دست بردار» یعنی به این روش عمل کن.
مثال مشابه:
در بیت «دل هر که را دادی، همان جا دل ببند / که دل به کسی دادن، دل به دریا زدن است» کلمه «دل به دریا زدن» کنایه از اقدام بیپروا و پرخطر است.
اگر میخواهی بیشتر یاد بگیری:
میتوانی به کتاب علوم بلاغی مراجعه کنی یا از معلمت نمونههای بیشتری بخواهی.
